Św. Jan Apostoł pochodził z Galilei, miejscowości Betsaida. Był synem Zebedeusza i Salome. Początkowo należał do uczniów Jana Chrzciciela. Później poszedł za Jezusem Chrystusem. W gronie Apostołów był najmłodszy. Uważany był za  „umiłowanego  ucznia Jezusa”. Znalazł się w ścisłym gronie najbliższych uczniów Chrystusa. Towarzyszył Jezusowi na Górze Tabor, podczas tajemnicy Przemienienia. Był świadkiem wskrzeszenia córki Jaira – przełożonego synagogi oraz zmagań Jezusa w Ogrodzie Getsemani.

Matka Jana w trosce o przyszłość synów Jakuba i Jana prosiła Mesjasza, aby w Królestwie Bożym zajmowali najwyższe miejsce przy Nim.

Z Apostołem Piotrem, łączyła Jana szczególna więź. To im Jezus zlecił przygotowanie ostatniej Paschy.

Po Zmartwychwstaniu, które jako pierwsza ogłosiła światu Maria Magdalena, Jan z Piotrem poszli razem do Grobu.

Jan  doczekał późnej starości, jako jedyny z Apostołów zmarł śmiercią naturalną, w okolicach Efezu (tereny dzisiejszej Turcji).

Św. Jan jest jednym z czterech autorów Ewangelii włączonych do kanonu Pisma Świętego.

Symbolami Ewangelistów są cztery skrzydlate istoty żyjące. Pojawiają się one w wizji Ezechiela oraz w Apokalipsie.  Jan napisał Ewangelię, Apokalipsę oraz trzy listy.

Jego Ewangelia została napisana najpóźniej i jest najbardziej bogata w symbole.

Symbolem Jana jest skrzydlaty orzeł, stworzenie mieszkające najbliżej nieba. Symbolizuje św. Jana, ze względu na jego wizje i niebiańskie otwarcie jego Ewangelii.

Kult św. Jana w Kościele był zawsze bardzo żywy. Ku czci św. Jana wzniesiono wiele świątyń na świecie oraz  w Polsce. Jedną z nich jest Bazylika w Rzymie, na Lateranie pw. Św. Jana Chrzciciela i św. Jana Apostoła.

W Polsce natomiast szereg kościołów Janowych znajduje się na terenach Pomorza, Warmii i Mazur.

Św. Jan jest patronem Albanii i Azji Mniejszej, aptekarzy, dziewic oraz zawodów związanych z pisaniem.

Testament z Krzyża

Najbardziej wstrząsającym momentem w Ewangelii jest agonia Jezusa. Zło i okrucieństwo ludzkiego grzechu miesza się tu z bezgraniczną miłością Boga oraz bólem i bezradnością osób, odważnych i wytrwałych towarzyszących Jezusowi w konaniu.

Św. Jan w swoim opisie męki i śmierci Syna Bożego łączy ogrom Jego cierpienia z dyskretną obecnością Matki.

W  Janowej wersji Ewangelii pojawiają się dramatyczne słowa, które Jezus wypowiada do Maryi i umiłowanego Ucznia:

„Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: «Niewiasto, oto syn Twój». Następnie rzekł do ucznia: «Oto Matka twoja». I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie” (J 19, 26-27).

 Słowa te stanowią wyraz ostatniej woli Jezusa i Jego troski o Matkę.

Testament z krzyża oraz śmierć Jezusa mają szczególne znaczenie wśród wydarzeń eucharystycznych. Każda Msza Święta jest uobecnieniem całego Misterium Paschalnego. Jezus Chrystus przed śmiercią, swoją Matkę ofiarował Janowi reprezentującemu Kościół, a Jana oddał Maryi. To obdarowanie realizuje się także podczas sprawowanej przez Kościół Eucharystii. Maryja zostaje nam dana jako Matka, a my Jej jako dzieci.

Kiedy przyjmiemy Matkę Bożą do naszych serc, Ona poprowadzi nas prosto w ramiona Jezusa, który nas – dzieci Boże darzy wielką miłością. Za nas oddał życie na krzyżu, byśmy mogli żyć wiecznie i cieszyć się Jego obecnością w Niebie.

Źródłem pomocnym w pisaniu powyższego artykułu był portal internetowy Aleteia.pl.

Anna Rudnicka