POSTACIE BIBLIJNE – NOE

 

 

           n1 Osoba Noego oraz wydarzenia z nim związane zaliczane są w Biblii do tzw. prehistorii biblijnej. To znaczy, że nauki historyczne nie są w stanie zweryfikować ich autentyczności ani określić datacji, tak bardzo są odległe w czasie. Nie oznacza to bynajmniej, że się nie wydarzyły. Niektórzy historycy wraz z archeologami i geologami próbują nawet udowodnić i wskazać miejsce i terytorium biblijnego potopu.

Noe był  jedynym nieskazitelnym człowiekiem, wśród współczesnych sobie ludzi, dlatego Bóg darzył go życzliwością. Za niegodziwe i złe postępowanie, pozostały rodzaj ludzki, Bóg postanowił skazać na zagładę  zsyłając na ziemię potop.

 Polecił Noemu wybudować arkę z drzewa żywicznego, powleczoną smołą wewnątrz i na zewnątrz. Wskazane też były jej wymiary:  długość – trzysta łokci, szerokość – pięćdziesiąt łokci  i wysokość – trzydzieści łokci  oraz trzy poziomy. Wejście miało być w bocznej ścianie, a pokrycie dachowe miało przepuszczać  światło i być na łokieć wysokie. Do arki Noe miał wprowadzić swoją rodzinę oraz  po parze każdego  gatunku  ptaków, bydła i zwierząt pełzających po ziemi. Miał też zgromadzić żywność dla rodziny i  paszę dla zwierząt.

Noe żył w przyjaźni z Bogiem, ze wszystkich poleceń wywiązał się w stu procentach.

Przed nadejściem potopu wszedł do arki z rodziną, tj. żoną, trzema synami – Semem, Chamem, Jafetem i ich żonami oraz wszelkimi gatunkami zwierząt jak Bóg nakazał.

Deszcz padał  na ziemi przez czterdzieści dni i czterdzieści nocy.

Kiedy wody wezbrały, arka unosiła się na powierzchni. Poziom wód podniósł się o piętnaście łokci ponad najwyższe wzniesienia gór. Wszystkie istoty żywe, ludzie i zwierzęta znajdujące się poza arką, wyginęły. Wody na ziemi podnosiły się przez sto pięćdziesiąt dni.

Kiedy deszcz przestał padać, powiew wiatru sprawił, że wody zaczęły opadać. Poziom wód obniżał się powoli przez kolejne sto pięćdziesiąt dni. Arka osiadła  na górach Ararat.

Po czterdziestu dniach, Noe uchylił okno  arki i wypuścił kruka, ale on zaraz wrócił, bo nie było miejsca suchego na ziemi. Wypuszczona gołębica również wróciła z tego samego powodu. Po siedmiu dniach wyfrunęła ponownie i wróciła z listkiem oliwnym w dziobie. Był to znak, że woda na ziemi opadła. Po kolejnych siedmiu dniach gołębica wyfrunęła i już nie powróciła.

Następnie Bóg pozwolił Noemu wyjść z arki z rodziną oraz wypuścić wszystkie gatunki zwierząt, by rozeszły się po ziemi, były płodne i rozmnażały się.

Na wybudowanym ołtarzu Noe złożył Bogu ofiarę całopalną. Następnie Bóg przyrzekł, że już nigdy nie zgładzi wszystkiego, co żyje, pobłogosławił Noego i jego synów, mówiąc by byli płodni i zaludnili ziemię. Wszelkie zwierzęta, ptactwo i ryby oddał im we władanie. Pozwolił spożywać wszystko, co się porusza i żyje oraz rośliny zielone. Nie pozwolił  natomiast przelewać ludzkiej krwi, bo człowiek został stworzony na obraz Boga.

Z Noem i jego synami oraz ich potomstwem, które po nich będzie oraz ze wszystkimi zwierzętami, które wyszły z arki,  Bóg zawarł przymierze oznajmiając, że nigdy nie będzie już potopu niszczącego ziemię. Znakiem przymierza po wieczne czasy między Bogiem a ziemią ma być „łuk na obłokach” czyli tęcza, symbol pokoju i Bożego błogosławieństwa.

Noe był rolnikiem i jako pierwszy w dziejach świata zasadził winnicę, jako pierwszy też padł ofiarą przedawkowania trunku. Zamiast delektować się winem,  on  przypuszczalnie  gasił pragnienie. Skutkiem odurzenia alkoholowego była utrata świadomości i brak  samokontroli, po czym synowie znaleźli go nagiego w swoim namiocie. Sem i Jafet uszanowali godność ojca, natomiast postępowaniem Chama, Noe poczuł się urażony i za to przeklął jego syna Kanaana.

Noe żył po potopie trzysta pięćdziesiąt lat, zmarł w wieku dziewięciuset pięćdziesięciu.

Po stworzeniu świata ludzie żyli po kilkaset lat, (liczb tych nie należy odbierać  dosłownie, mają one charakter symboliczny), jednak przed zapowiedzią potopu Bóg postanowił inaczej; „nie może pozostawać duch mój w człowieku na zawsze, gdyż człowiek jest istotą cielesną; niechaj więc żyje tylko sto dwadzieścia lat”(Rdz 6,3-4).

Opis powyższych  wydarzeń  zaczerpnięto z  Księgi  Rodzaju Starego Testamentu.

 Postać Noego przywołuje Chrystus w swoim nauczaniu, gdy nawołuje ludzi do czuwania na dzień ostateczny. Ten fragment Ewangelii pojawia się w listopadzie, kiedy  podejmujemy tematy eschatologiczne oraz w Adwencie. Osoba Noego nawiązuje więc do okresu oczekiwania w Kościele – Adwentu, jaki obecnie przeżywamy. Żył w przyjaźni z Bogiem, tzn. przestrzegał Bożych przykazań. Był zawsze gotowy na przyjście Pana.  „Arka”  Bożego miłosierdzia i zbawienia ocaliła go i jego rodzinę  w odróżnieniu od pozostałych ludzi, którzy „jedli i pili, żenili się i za mąż wydawali aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki, i nie spostrzegli się, aż przyszedł potop i pochłonął wszystkich, tak również będzie z przyjściem Syna Człowieczego”  (Mt 24, 38-40). Hołdując tylko przyjemnościom doczesnym,  dali się zaskoczyć powodzi grzechu i niewiary. Żyjąc z dala od Boga, sami skazali się na przykre konsekwencje wieczne.

 Anna Rudnicka

Informacje

Kancelaria parafialna czynna jest po każdej wieczornej Mszy świętej w dni powszednie w razie pogrzebu lub konieczności wyjazdu do chorego z sakramentami można kontaktować się o każdej porze.

Najnowsze wpisy

Kontakt

Telefon: +48 17 242 91 28 Email: parafia.piskorowice@op.pl , lub: d-pedro@wp.pl. Adres: Parafia Rzymskokatolicka pw. Św. Karola Boromeusza w Piskorowicach, Piskorowice 123, 37-300 Leżajsk