POSTACIE BIBLIJNE – KRÓL DAWID

 

 

         Jakiś czas temu zobowiązałam się  w pewnej intencji, do codziennego czytania fragmentu Pisma Świętego  przez okres kilku miesięcy  i tak zostało do dziś.

 Lektura mocno mnie zafrapowała, tym bardziej, że wiele miejsc, o których przeczytałam, było mi dane oglądać podczas pielgrzymki do Ziemi Świętej,  a dobrowolny obowiązek stał się przyjemnością.

Kolejną postacią biblijną z naszego cyklu,  jest  Król Dawid.  Był jedną z najważniejszych postaci żydowskiej historii. Żył na przełomie XI i X wieku przed narodzeniem Chrystusa. Pochodził z Betlejem. Był najmłodszym z ośmiu  synów Jessego. Jego obowiązkiem było wypasanie owiec. Na króla, w tajemnicy   namaścił go sędzia i prorok Samuel.  „Od tego dnia duch Pański opanował Dawida”.

 Izraelem rządził wówczas król Saul, którego dręczyły złe duchy. Swoistym antidotum na stany depresyjne  króla Saula okazał się Dawid, który przygrywał mu na cytrze. Saul polubił Dawida i pozostawił go w pałacu.

 Czasy były niespokojne, trzeba było walczyć. Postrachem dla obozu Saula był wojownik filistyński Goliat, dobrze zbudowany, odziany w zbroję, giermek nosił  mu tarczę.

 Goliat bardzo pewny siebie, wezwał na pojedynek ochotnika wojsk izraelskich, obiecał,  że za wygraną walkę wszyscy oddadzą się w  niewolę Saulowi, jeśli będzie odwrotnie, Izraelici zostaną niewolnikami Filistynów.

Wyzwanie rzucone przez  Goliata, jako jedyny z obozu Saula podjął Dawid. Saul ubrał go w zbroję, ale ten młodzieniec, drobnej postury źle się w niej czuł. Stanął  przed Goliatem uzbrojony w kij pasterski, procę i kilka kamieni w torbie.

Kiedy zaczęła się walka, Dawid zdążył wycelować prosto w czoło przeciwnika, Goliat upadł na ziemię. Młodzieniec chwycił miecz olbrzyma, „dobił go; odrąbał mu głowę”. Gdy spostrzegli to Filistyni, wszyscy uciekli.

Pokonanie takiego giganta, taką „amunicją”, jaką dysponował Dawid, byłoby raczej mało prawdopodobne, gdyby nie Boża Łaska.

Nagrodą za zabicie Goliata miało być m. in. małżeństwo z królewska córką. Dawid początkowo  zyskał sympatię króla Saula, lecz szybko ją  utracił, przez zazdrość władcy. Mimo to, król ustanowił go dowódcą wojska w nadziei, że spotka go klęska.

Za  oddanie córki Dawidowi, Saul zażądał jeszcze stu „głów” żołnierzy filistyńskich, z zamysłem, że ta „misja”  jest niemożliwa do spełnienia.  Dawid wywiązał się z tego zadania podwójnie. Mikal została żoną Dawida.

 Saul czyhał na życie zięcia, obawiał się utraty królestwa.  Dawid cieszył się sympatią ludu, który śpiewał: „pobił Saul tysiące, a Dawid dziesiątki tysięcy”.

Musiał uciekać i ukrywać się. Przebywał w niedostępnych miejscach na pustyni.  Pomagał mu Jonatan, syn Saula, z którym Dawid był w bardzo dobrych, przyjaznych relacjach. Saul cały czas „deptał Dawidowi po piętach” ze swoim wyborowym wojskiem.

Pewnego razu król Saul, szukał „miejsca odosobnienia”,  wszedł do jaskini Engaddi, w której przebywał Dawid ze swoim zapleczem bojowym. Namawiany przez swoich wojowników, mógł „poderżnąć gardło” Saulowi, jednak nie chciał plamić sobie rąk krwią „pomazańca Bożego”. Na dowód, że miał taką możliwość, odciął kawałek  królewskiego płaszcza. Po wyjściu z jaskini, padł przed królem na kolana, oznajmił, że nie ma złych zamiarów wobec króla, a wroga postawa Saula wobec Dawida jest niezrozumiała,  nieuzasadniona i bezpodstawna. Wtedy król rozpłakał się i przyznał, że Dawid ma szlachetne serce.

Saul jednak jeszcze kilkakrotnie podejmował daremne próby schwytania swego przeciwnika.

Dawid z kolei kilka razy dostawał się potajemnie do obozu Saula i demonstracyjnie darował mu życie.

Następnie Dawid przez pewien czas służył u filistyńskiego króla Akisza z Gat, skąd po pewnym czasie został wygnany.

Po śmierci Saula, udał się do Hebronu, gdzie został ogłoszony królem Judy, największego z pokoleń Izraela. Po krótkim okresie walk z Iszbaalem, synem Saula , został królem całego Izraela. Syjon uczynił swoją rezydencją, a z Jerozolimy stworzył główny ośrodek religijny i stolicę Izraela.

Król Dawid troszczył się o poddanych. Dbał aby zawsze triumfowała sprawiedliwość. Zjednoczył społeczeństwo izraelskie w jeden naród. Zapisał się w pamięci poddanych jako doskonały wódz wojskowy. Sprowadził do Jerozolimy Arkę Przymierza. Zaplanował budowę wielkiej świątyni.

    Mimo, że był wybrany przez Boga, jak każdy śmiertelnik, miał chwile słabości. Nie potrafił oprzeć się urokowi pięknej kobiety, którą widział ze swojego królewskiego balkonu. Była nią Batszeba, żona jednego z dowódców wojsk królewskich,  Uriasza.

Kiedy okazało się, że owocem romansu Dawida z  Batszebą jest dziecko, król próbował pozbyć się konkurenta. Wysłał Uriasza na śmierć ustawiając go w pierwszej linii frontu, na polu walki.

Bogu nie podobało się postępowanie Dawida, a nowo narodzony syn zachorował i umarł zaraz po urodzeniu.

Grzech cudzołóstwa uświadomił Dawidowi, prorok Natan, po czym Dawid ukorzył się przed Bogiem i prosił o przebaczenie. Charakter ekspiacyjny nadał  treści  Psalmu 51.

Jest on autorem  73 Psalmów. Biblia określa go jako poetę i pieśniarza, grającego na cytrze, flecie, niekiedy na harfie.

Życie oraz rządy Dawida opisane są w Dwóch Księgach Samuela, Pierwszej Księdze Królewskiej oraz Pierwszej Księdze Kronik Starego Testamentu.

 

Anna Rudnicka

Informacje

Kancelaria parafialna czynna jest po każdej wieczornej Mszy świętej w dni powszednie w razie pogrzebu lub konieczności wyjazdu do chorego z sakramentami można kontaktować się o każdej porze.

Kontakt

Telefon: +48 17 242 91 28 Email: parafia.piskorowice@op.pl , lub: d-pedro@wp.pl. Adres: Parafia Rzymskokatolicka pw. Św. Karola Boromeusza w Piskorowicach, Piskorowice 123, 37-300 Leżajsk