POSTACIE BIBLIJNE – ABRAHAM

 

 

abrahamImię jego znaczy: „ ojciec wielu narodów”.  Żył około dwa  tys. lat  p.n.e. , pochodził z Ur chaldejskiego (tereny dzisiejszego Iraku nad Eufratem, nieopodal Zatoki Perskiej).  Był pierwszym z hebrajskich patriarchów, początkowo zwany Abramem (tzn. „ojciec”). Z woli Boga opuścił rodzinne strony i udał się do Kanaanu (kraina w Palestynie) z żoną Saraj  oraz bratankiem Lotem i całym swoim dobytkiem.

Kiedy w kraju  zapanował  głód, Abram wyruszył w stronę Egiptu.

Ponieważ Saraj była piękną kobietą, Abram w obawie o swoje życie, nakazał jej by mówiła przed ludźmi faraona, że jest jego siostrą. Zgodnie przypuszczeniami, Saraj zabrano na dwór faraona, za co Abramowi sowicie zapłacono. Pan Bóg za to postępowanie dotkliwie ukarał faraona i jego otoczenie, po czym faraon zwrócił żonę Abramowi.

Następnie Abram opuścił Egipt i udał się w stronę Negebu, do Betel, gdzie wcześniej koczował.

Obaj z Lotem  mieli  liczne stada bydła, musieli się rozdzielić, aby możliwy był  rozwój  ich gospodarstw. Lot wyruszył ku wschodowi i wybrał dolinę Jordanu,  rozbił swoje namioty aż po Sodomę. Abram pozostał w ziemi  Kanaan.

Po odejściu Lota, Bóg przemówił do Abrama: „ Spójrz  przed siebie i rozejrzyj się z tego miejsca, na którym stoisz, na północ i na południe, na wschód i ku morzu, cały ten kraj, który widzisz, daję tobie i twemu potomstwu na zawsze”.

Abram osiedlił się pod Hebronem, w okolicach dębów Mamre. Zbudował tam ołtarz dla Pana, by Go wielbić.

Mijały lata, obiecanego potomstwa nie było. Abram postanowił uczynić  spadkobiercą swojego sługę Eliezera. Jednak Bóg po raz kolejny przemówił do Abrama, że jego potomstwo będzie tak liczne jak gwiazdy na niebie. Usłyszał też zapowiedź, że jego potomkowie będą przebywać w niewoli przez czterysta lat.

Zniecierpliwiona  oczekiwaniem na potomka Saraj, żona Abrama wpadła na desperacki pomysł, by dziecko urodziła dla  niej niewolnica – Egipcjanka o imieniu Hagar. Abram zaakceptował ten pomysł, zbliżył się do  Hagar, a ona  stała się brzemienna. Niewolnica wykorzystywała swoją  sytuację przeciwko Saraj. W wyniku nieporozumienia, Hagar uciekła na pustynię. W drodze napotkała Anioła Bożego, który polecił jej wrócić do swojej pani Saraj, jednocześnie przepowiedział jej liczne potomstwo, a synowi , który się narodzi  nakazał dać imię Izmael.

Kiedy Abram miał dziewięćdziesiąt dziewięć lat, ponownie objawił mu się Bóg z obietnicą o licznym potomstwie. Zamierzał uczynić go ojcem narodów, nadał mu wtedy imię ABRAHAM. Z nowym imieniem miał zapoczątkować dynastię królewską. Nowe imię żony brzmiało SARA, co znaczy „księżniczka”.

Znakiem przymierza miało być obrzezanie potomków, sług i niewolników  płci  męskiej (zwyczaj obecny po dziś dzień u ludów Bliskiego Wschodu).

Pod dębami Mamre, Bóg ukazał się Abrahamowi  w towarzystwie aniołów. (A może to starotestamentalne tajemnicze objawienie Trójcy Świętej? Przedstawił to w pięknej ikonie szesnastowieczny rosyjski prawosławny mnich Andriej Rublow.)

Abraham bardzo szczodrze ich ugościł. W rozmowie padła zapowiedź, że Sara za rok będzie miała syna.  Bardzo ją to rozśmieszyło, gdyż oboje z Abrahamem byli w bardzo podeszłym wieku. Jednak  dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych.  Abraham w wieku stu lat został ojcem IZAAKA, którego urodziła dziewięćdziesięcioletnia Sara.

Jakiś czas po narodzinach Izaaka, Sara zauważyła, że Izmael naśmiewa się z niego. Nakazała Abrahamowi, by wypędził go wraz z matką. Początkowo Abraham opierał się temu żądaniu, ale pouczony przez Boga, że z  Izmaela  też  „uczyni wielki naród”, dał Hagar chleb, bukłak wody i wygnał oboje na pustynię. Błąkająca się po pustyni Beer-Szeby Hagar, gdy zabrakło wody, zostawiła Izmaela  pod krzewem i oddaliła się, by nie  oglądać śmierci syna. Objawił się jej wówczas Anioł Boży, pocieszając ją i wskazując studnię.  Izmael dorastał na pustyni Paran. Matka sprowadziła mu żonę z Egiptu.

Po kilku latach, wiara Abrahama została poddana  najwyższej  próbie.

Bóg zażądał od niego, by złożył w ofierze, swojego ukochanego, długo wyczekiwanego syna Izaaka na jednym z pagórków w kraju Moria. Abraham posłusznie osiodłał osła, zabrał ze sobą dwóch ludzi, syna Izaaka i drewno do spalenia ofiary. Na trzeci dzień dotarł na wskazane miejsce. U podnóża  zostawił sługi z osłem, sam z Izaakiem udał się na górę. Mieli ze sobą drewno, ogień i nóż. Izaak zapytał o jagnię na „całopalenie” ? , usłyszał  wymijającą odpowiedź.

Na górze Abraham zbudował ołtarz, ułożył na nim drwa, związał syna Izaaka, położył go na drwach na ołtarzu. Sięgnął po nóż by zabić syna. Jednak w porę zainterweniował Anioł Pański, by nie robił krzywdy synowi. Bóg przekonany o bojaźni Abrahama, obficie mu błogosławił.

Sara dożyła stu dwudziestu siedmiu lat, została pochowana w pieczarze Makpela w Hebronie.  Po śmierci Sary, Abraham poślubił jeszcze kobietę o imieniu Ketura. Mieli sześciu synów. Abraham całą swą majętność oddał Izaakowi, pozostałych synów obdarował i kazał im odejść. Kres jego szczęśliwego życia nastąpił po stu siedemdziesięciu pięciu latach. Synowie Izaak i Izmael pochowali go obok żony Sary.

O powyższych wydarzeniach można przeczytać w  Księdze Rodzaju Starego Testamentu.

Abraham jest wspominany w islamskim Koranie i czczony jako Prorok Ibrahim. Jego postać jest tak niezwykle barwna, że powstało na jej temat wiele rozważań i medytacji biblijnych oraz książek beletrystycznych, a także filmów, również hollywoodzkich. Warto poczytać, obejrzeć.

 

Anna Rudnicka

Informacje

Kancelaria parafialna czynna jest po każdej wieczornej Mszy świętej w dni powszednie w razie pogrzebu lub konieczności wyjazdu do chorego z sakramentami można kontaktować się o każdej porze.

Kontakt

Telefon: +48 17 242 91 28 Email: parafia.piskorowice@op.pl , lub: d-pedro@wp.pl. Adres: Parafia Rzymskokatolicka pw. Św. Karola Boromeusza w Piskorowicach, Piskorowice 123, 37-300 Leżajsk