Miejsce przebywania zmarłych jest kwestią wiary, przekonań i tradycji. Według tradycji chrześcijańskiej dusza może trafić do nieba, piekła lub czyśćca.
Niebo jest stanem doskonałego życia z Trójcą Świętą, które osiągają osoby umierające w Łasce Bożej. W katechezie katolickiej często opisywane jest jako dom Ojca lub uczta niebieska, a szczęście polega na „widzeniu Boga„.
Według nauki Kościoła katolickiego, piekło jest stanem wiecznego oddzielenia od Boga, karą dla tych, którzy umierają w stanie grzechu śmiertelnego, odrzucając Jego miłość. Jest to wynik wolnego wyboru człowieka.
Czyściec z kolei jest to stan po śmierci, w którym dusza przechodzi ostateczne oczyszczenie z grzechów, aby osiągnąć doskonałą miłość konieczną do wejścia do nieba. Czyściec nie jest karą wieczną, a raczej końcowym oczyszczeniem, które może być łagodzone przez modlitwy i ofiary żyjących.
Oddając naszych drogich zmarłych Panu Jezusowi w modlitwie, przyczyniamy się do ich zbawienia. Jezus chce naszych bliskich obdarzyć życiem wiecznym. On za każdego z nas zapłacił wysoką cenę męki i śmierci na krzyżu. W Nim jest „miejsce” życia wiecznego: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki”(J11,25).
Życie wieczne będzie kontynuacją naszej obecnej zażyłości z Panem Jezusem. Zacieśniając więzy z Bogiem poprzez modlitwę i życie sakramentalne, zacieśniamy je również ze wszystkimi, którzy odeszli do Niego.
Momentem największej bliskości ze zmarłymi jest Eucharystia. Komunia z Jezusem jest komunią ze wszystkimi Świętymi. Msza św. sprawowana za naszych zmarłych zatem, ma dla nas wartość bezcenną.
Wierzymy, że jako „pielgrzymi nadziei” spotkamy po śmierci naszych bliskich i wspólnie będziemy rozkoszować się szczęściem wiecznym, jak mówił św. Paweł: „ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdoła pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują” (1 Kor2,9).
Inspiracją do napisania powyższego tekstu, był artykuł: ks. Andrzeja Trojanowskiego TChr, pt. „Zmarli są prawdziwie obecni wśród nas”
Anna Rudnicka